Gesprek met Abdullah Adam, geboren op 1 februari 1985 in Darfur in Soedan. In 2003 is Abdullah gevlucht uit Soedan en uiteindelijk in 2015 in Nederland terechtgekomen.
Het is nog donker als Abdullah Adam zijn dag al begint. Om 05:45 uur gaat de wekker. Douchen, tandenpoetsen, spullen pakken — en dan op pad. Abdullah is schilder bij Hoftijzer en woont in Den Haag, samen met zijn vrouw en hun twee jonge kinderen. Wie hem meemaakt op de werkvloer, ziet vooral zijn rust, punctualiteit en inzet. Maar achter die stille kracht zit een verhaal dat je niet snel vergeet.
Van Darfur naar Nederland
Abdullah is geboren op 1 februari 1985 in Darfur (Soedan). In 2003 veranderde zijn leven drastisch door de oorlog in zijn regio. “Oorlog,” zegt hij, wanneer je vraagt waarom hij is gevlucht. Het is een kort antwoord, maar je voelt hoeveel erachter zit. Sindsdien bouwde hij stap voor stap aan een nieuw bestaan in Nederland. “Ik woon in Den
Haag,” vertelt hij. “Ik ben getrouwd. Ik heb twee kinderen.” Trots klinkt door als hij over zijn gezin praat. Waar hij in zijn privéleven het meest trots op is? “Kinderen... mijn vrouw.”
Een lieve jongen, een harde werker
Als kind in Soedan omschrijft Abdullah zichzelf eenvoudig: “Gewoon een lief kind. Aardig.” Een specifiek droomberoep had hij niet. Wel werkte hij al jong en veel: in een winkel, als chauffeur, later ook in de horeca. Die werkmentaliteit is nooit verdwenen. In Nederland pakte hij alles aan om vooruit te komen.
Vorig jaar startte hij met de Bouwpraktijk, omdat hij zich wilde laten omscholen. En alsof dat nog niet genoeg was, draaide hij daarnaast nóg flinke uren. Naast zijn vijfdaagse werkweek werkte hij ook ongeveer 30 uur ’s avonds en in het weekend als afwasser in de horeca. Tegenwoordig doet hij dat soms nog steeds: “Soms één dag, soms twee dagen.”
Binnenkomen bij Hoftijzer: “Dat pakte heel goed uit”
Via de Brug naar jouw Toekomst kwam Abdullah bij Hoftijzer in beeld. En kreeg hij de kans om stappen te zetten richting werk in de praktijk. Hij liep eerst een paar dagen mee om te kijken of het vak en het bedrijf bij hem pasten. En dat pakte heel goed uit is de conclusie van zowel Abdullah als Hoftijzer.
“Heel leuk”: een werkdag als schilder
Vraag je Abdullah hoe hij het vindt bij Hoftijzer, dan is hij duidelijk: “Heel leuk.” Zijn dagindeling is strak, maar overzichtelijk.
• 05:45 uur opstaan
• Klaarmaken (douchen, tanden poetsen)
• 06:15 uur vertrekken
• Meestal rond 15:30 uur klaar (op vrijdag 14:30 uur)
Wat hem typeert? Hij is altijd op tijd, rustig en betrouwbaar. Over de samenwerking met collega’s zegt hij simpel: “Goed.” En over hoe hij bij Hoftijzer wordt behandeld: “Met mij gaat iedereen goed.”
Leren en doorgroeien
Abdullah wil vooruit blijven gaan. Wat hij graag nog wil leren? “Nog taalles.” Die volgt hij al twee keer per week, op maandag en woensdag. Zijn doel is helder: beter worden in de taal, zodat hij zich nog zekerder voelt op het werk én daarbuiten.
En als hij over de toekomst praat, komt er een glimlach: over vijf jaar ziet hij zichzelf nog steeds bij Hoftijzer. Met nog betere taalvaardigheid, nog meer ervaring — en vooral: stabiliteit.
Als hij één dag de baas zou zijn...
De vraag levert eerst een korte stilte op. Maar dan komt het antwoord dat eigenlijk alles samenvat: geen poeha, geen grootspraak. “Hard werken toch.”